Walk slow darling, let your mind travel.
Tot mijn spijt gaat mijn favoriete website Lazarus uit de lucht. De afgelopen jaren was dit platvorm voor zinzoekers mijn alternatieve kerk. Ik mocht een laatste blog schrijven. Het is een verhaal over rouw en hoop geworden.
Sinds een paar jaar ben ik een moeder die er ’s nachts niet meer uit hoeft, die geen boterhammetjes hoeft te smeren of huiswerk te overhoren, en toch krijg ik vandaag bloemen, een ontbijtje, kusjes. Een goed leven is dit.
Toch moest ik een beetje wennen aan deze nieuwe fase:
foto: Troy Williams.
Een gedichtje over ja zeggen, over zoenen en over een feestje.
Buiten is het koud, maar dat geeft niet hoor. 🙂
Een gedichtje over een man die leerde dat leiderschap ten eerste dienen inhoudt:
Over verliezen en toch vinden;
Waarom we blijven geloven in een nieuwe morgen, ( zelfs als er vliegtuigen uit onze blauwe lucht vallen) ;
Pasen vertelt een hoopvol verhaal dat liefde het uiteindelijk wint van lijden en dood. Dat de weg naar liefde vaak zwaar en eenzaam is, is dagelijkse realiteit voor de vluchtelingen in onze Europese achtertuinen.
Photo credit PhotosThroughMyEyes via Foter.com CC BY-NC-SA
Annemieke de Gier 