
Een bruiloftsgedicht

Walk slow darling, let your mind travel.


Sinds een paar jaar ben ik een moeder die er ’s nachts niet meer uit hoeft, die geen boterhammetjes hoeft te smeren of huiswerk te overhoren, en toch krijg ik vandaag bloemen, een ontbijtje, kusjes. Een goed leven is dit.
Toch moest ik een beetje wennen aan deze nieuwe fase:

foto: Troy Williams.
Een gedichtje over ja zeggen, over zoenen en over een feestje.


Buiten is het koud, maar dat geeft niet hoor. 🙂

Over verliezen en toch vinden;

Waarom we blijven geloven in een nieuwe morgen, ( zelfs als er vliegtuigen uit onze blauwe lucht vallen) ;

Pasen vertelt een hoopvol verhaal dat liefde het uiteindelijk wint van lijden en dood. Dat de weg naar liefde vaak zwaar en eenzaam is, is dagelijkse realiteit voor de vluchtelingen in onze Europese achtertuinen.

Photo credit PhotosThroughMyEyes via Foter.com CC BY-NC-SA
Eigenlijk ben ik één dagje te vroeg met dit gedicht, maar zo komen we alvast in de juiste bui. Daarnaast is elke dag een goede dag om een mezelf een beetje van mijn romantische kant te laten zien, of niet dan?
